Nazwał ten krzak europejski przyrodnik Augustin Saint-Hilaire w 1822 roku. Jest to dwupienna roślina pochodząca z Ameryki łacińskiej. Ostrokrzew paragwajski sięga około 15 m wysokości.

W naturalnym środowisku rośnie w specyficznych terenach leśnych, zwanych yerbales, w skład których wchodzą również gatunki z rodziny wawrzynkowatych, mirtowatych i marzanowatych. Tereny te, dzisiaj często zniszczone w wyniku rabunkowego pozyskiwania yerba mate, występowały w południowej Brazylii, Paragwaju i Północnej Argentynie.

Czas kwitnienia ostrokrzewu przypada na okres jesienny. Małe kwiaty skupione są w pęczkach, z których rozwijają się żółte jagody. Liście są podłużne, o wymiarach do 5 cm, zimozielone. Zbiory z z jednego krzaka są wykonywane co trzy lata, podczas których można pozyskać nawet do 65 – 85 funtów suszu. Po za ostrokrzewem paragwajskim zbiera się także liście innych gatunków, np. I. Amara, I. Theezan. Liście rodzimych krzewów wykorzystywali też północnoamerykańscy Indianie. Tzw. Herbata Appalachów parzona była z liści I. cassine, I. Vomitoria i I. caroliniana.